Een partnership kan gezien worden als tussenvorm tussen een open markt en het bundelen van activiteiten in één bedrijf. In de markt werken partijen samen op basis van individuele transacties. De wederzijdse afhankelijkheid gaat niet verder dan de levering en de betaling, en er zijn geen aparte besturingskosten, afgezien van inkoop- en verkoopactiviteiten. De organisatievorm aan de andere kant van het spectrum is het bundelen van activiteiten binnen één bedrijf, bijvoorbeeld door een fusie of overname. Hiermee wordt controle verkregen over alle benodigde resources, wat ook de mogelijkheid geeft om de activiteiten te verkopen.  

Partnering heeft vaak te maken met het delen van risico’s. Een klant-leverancier relatie kan zich tot een echt partnership ontwikkelen als beide partijen elk die risico’s dragen die ze het best kunnen managen en zich inzetten om het gezamenlijke product te verberen. Dat vergt soms een ander mechanisme dan een vaste prijs voor een afgebakende hoeveelheid producten of werkzaamheden.  

Een partnership laat zich moeilijk combineren met een standaard inkooprelatie. In zo’n relatie worden de contacten tussen bedrijven gemanaged door inkopers en verkopers, waardoor de wensen van de gebruikers gefilterd aankomen bij degenen die het product ontwikkelen of de dienst leveren.

De essentie van een partnership is dat beide partijen er baat bij hebben. Een partnership mag niet ten koste van één van de partners gaan. Toch zal een deel van de baten gedeeld worden. De opgave is dus om samen de taart groter te maken, in plaats van een groter stuk van de taart te krijgen.